Gökyüzü, günlerdir yeryüzüyle olan mesafesini gümüş rengi bir sessizlikle kapatıyor. Yağmur dursa bile kara bulutlar, mavinin üzerine çekilmiş birer perde gibi yerli yerinde duruyor. Çatıdaki sac levhalara vuran yağmur hüznün senfonisini mırıldanıyor...
Yağmur ve hüzün kelimeleri birbirine ne kadar da benziyor. Bir de toprak var. O da aynı diyardan. Üçünü aynı cümlede kullanmak bile başlı başına bir şiir gibi.
Bahar geldi, toprak canlandı, erik ağaçları çiçek açtı. Çimenler yeşilin en duru haliyle gösteriyor kendini. Uzun ve çetin bir kış mevsiminin ardından özlenen geldi. Sabırdan sonraki selamet gibi.
Dünya telaşından fırsat buldukça tabiata çıkmak gerekiyor. Tüm bu telaşın içerisinde bir dağın bağrına yaslanmak, bir tas suyunu içmek iyi gelmez mi hiç?
Kendi adıma doğaya çıktığımda evime dönmüş gibi hissediyorum. Kalabalıklar içerisinde kaybettiğim sesimi burada buluyorum dersem herhalde yanlış olmaz. Hani uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra eve dönünce bir oh çekersiniz ya onun gibi. Arka fonda kuşların şarkısıyla bir patikada yürümek, bir ağacın gölgesine misafir olmak, kara demlikten çay içmek. Şairin "Paraya çevrilmeyen ne varsa onun peşinden gitmek." dediği bu olsa gerek. Şehrin asık suratlı beton yığınları bunların hiçbirini vaat etmiyor.
Toprağa dokunmak yani özümüze dönmek, evimize varmak için tabiata sık sık çıkmalıyız. Bana öyle geliyor ki kendi içimize giden yol buradan geçiyor.
Celil Kocataş
Sandıktaki İrade, Tezgâhtaki Siyaset: Satılık Halk mı Var?
Erkan Altaş
KENDİNİ BULMA DURAĞI
Mustafa Aloğlu
İlahi-Semah-Zikir ve Kemaliz ile Laiklik….
Önder Gümüş
ÜÇ ANTİK UYGARLIĞIN GÖZETİCİSİ: ZERBAN
Fahrettin Çelik
BUGÜN 7 ŞUBAT
Adnan Boynukara
ABD ve İsrail’in “Büyük Savaş” Arzusu
Mücahit Bilici
Son Bakışta Şair
Necati ATAR
ŞEYTANDAN ATEŞTEN BELADAN KAÇAR GİBİ KAÇIN ROMAN OKUMAYANLARIN DÜNYASINDAN
Aynur Sel
Namuslu Bir Ömür Üstüne
Misafir Yazar
Kur’anda Haram Kılınan Şeyler
