‘Dünya telaşı’ dedikleri şey hayatın zarif taraflarını görmemize engel oluyor. Yetişmemiz gereken yerler var, aceleci ve tedirginiz dolayısıyla yolumuzun üzerindeki güzellikleri göremiyoruz ya da görmeye fırsatımız olmuyor. Günler, aylar, yıllar böyle böyle geçiyor. Soluklanmak için durduğumuz ilk gölgede ise kaybettiğimiz şeyin zaman ve heves olduğunu anlıyoruz. Bu kayıpların telafisi var mı? – Sanmıyorum.
Sorumluluklarımızı yerine getirme noktasında elbette ki titiz davranmalıyız, kastettiğimiz şey bu değil. Bir şeylere ulaşmaya çalışırken başka şeylerin ellerimizden kayıp gitmesine seyirci kalmak, zor olan bu. Geçen zaman geri gelmiyor. Ömrün her safhasının ayrı bir güzelliği varmış, öyle diyorlar.
Hayat, içimizde acı tatlı tortular bırakarak akıp gidiyor. Günün sonu hep akşama varıyor ardından kendimize kaldığımız saatler geliyor. Bu vakitler kıymetlidir, hele ki bizi anlayan birileri var ise. Dost, arkadaş vesaire. Dostluk kavramını sıklıkla kullanıyoruz, eksikliğini hissettiğimizden olabilir mi? – Bilmiyorum.
‘Neye uğradığını şaşırmak’ deyimini bilirsiniz. Zamanın ve insanların acımasızlığı karşısında artık çoğunlukla böyle hissediyoruz. Dolayısıyla dünya yolculuğumuz daha da zor hale geliyor. Bu hissiyata sahip olan bir arkadaşıma ‘nasılsın?’ diye sorduğumda ‘’kenara çekildim’’ demekle yetinmişti. İkimiz için de yeterli bir cevaptı… Bu bir melankoli değil, keşke öyle olsa.
Yoğunluk ve yorgunluk insan olmanın doğal sonucudur. Ancak hayatın güzel taraflarını ıskalamak da içimize sinmiyor. O zaman denge diyelim. Denge esastır. Şöyle ifade edelim; koşalım ama çiçekleri ezmeyelim…
Ömür güzergâhında sürekli bir mutluluk ya da hüzün yok gibi. Sevinç ve üzüntüler davetsiz misafir misali, iyi ağırlamak icap eder. Zamanı durdurmak ya da geri almak da mümkün olmadığına göre, bize düşen; yaşadığımız anın ve sahip olduklarımızın kıymetini bilmek oluyor. Bu pencereden bakmak galiba en iyisi.
altaserkan02@gmail.com