İlk mektubunun üzerinden kaç akşamüstü yerini o bilindik yalnızlığa bıraktı, inan sayamadım. Zaman üzerine titrediğimiz ne varsa usulca alıp götürüyor sevgili dost.
Zamanın açtığı o boşluktan mıdır bilmem, sen gidince buralardan sadece bir insan eksilmedi; mahallemizdeki ağaçlar, evlerin önündeki küçük bahçeler de eksildi. Onların yerini kaba saba beton yapılar ve lüks araçlar aldı. Görüntü çoğaldı ama mana azaldı. Neticede gürültüsü bol bir çağın içindeyiz neylersin.
Kıymetli dostum, maddi anlam ifade eden hiçbir şeye sahip olmadın, sanırım olmaya da niyetin yok. "Nasıl geldiysem öyle de gitmek istiyorum, kirlenmek istemiyorum." demiştin. İnsanların dünya hırsını gördükçe yine senin sözlerinin serinliğine sığınıyorum.
Kıymetli kardeşim, bu uğultunun içerisinde kendi sessizliğimizi ararken, bazen hiç hesapta olmayan güzelliklerle karşılaşabiliyoruz. Geçenlerde bir kaldırım taşının gölgesinde yeşeren bir çiçek gördüm. Göğe uzanan bir selam gibiydi. Ancak ayrılmak zorunda kaldık. İki saat sonra tekrar yanına uğradım, yoldan geçenler ezmişlerdi. Koruyamadım, üzgünüm. O an aklıma seninle olan son konuşmamız geldi. İnsanların giderek daha aceleci, daha hoyrat bir hâl aldığını söylemiştin. Bu bir tespitten öte sitem gibiydi. Susup onaylamıştım; şimdi ise seni daha iyi anlıyorum.
Aziz dostum, belki çiçeği koruyamadım ama şunu anladım: Kabalıklar içerisinde inceliği seçmek halâ mümkün. O yüzden senin kalbe dokunan kelamını daima koruyacağım bilesin.
Güzel günlerden birinde görüşmek dileğiyle...
erkanaltas6502@gmail.com