Başkan Carter toplantıdadır.
Muhataplarıyla diyalog halinde olduğu halde arada bir gözlerini kırmızı telefondan alamıyordu.
Sanki bir haber bekliyor gibi bir sıkıntısı vardı.
Bunu etrafındakiler de hissetmişlerdi.
Derken telefon çalar.
Başkan Carter hemen telefonu kulağına götürür.
Yanındakiler başkanın yüz hatlarından ne olabileceğini hesaplıyorlardır.
CİA başkanı vücut dilini çok iyi bildiği için dikkatlice gözlemliyordu.
Başkan telefonu indirdiği zaman CİA başkanı da arkasına rahat bir şekilde yaslanmıştı.
Çünkü biliyordu ki başkan beklediği ve olmasını istediği bir sonucu almıştı.
Telefon çok uzak bir yerden gelmişti.
Ve telefonun ucundaki adam CIA Türkiye Masası Şefi Paul Henze den başkası değildi.
Henze tarihe geçecek bir cümle söylemişti:
-“Sayın Başkanım, bizim çocuklar işi bitirdi”
Evet, gerçekten iş bitmişti.
Türkiye’de yeni bir çağ başlamıştı.
12 Eylül bir karabasan gibi ülkenin üzerine çökmüştü.
Belki tabir hoş karşılanmayacak ama bu gün oturup o zaman baktığımızda ancak şu tabiri kullanabiliyoruz:
Ülke hadım ediliyordu.
Bilimsel verilerce de sabittir ki böyle bir operasyonu geçiren bir millet ancak 30 sene sonra kişiliğini bulabilecektir.
Tehdit. korku ve dipçik altında yaşayacak bir toplumda kalıntılar ancak 30 sende kaybolacaktır.
Ta o nesil gidip yerine hür iradeli yeni bir nesil yetişene kadar…
Ve işte bu gün 30 seneyi aşmış bulunmaktayız.
Eğer bu gün oturup Çelikhan’ın bir sosyolojik tahlilini yapacaksak bu çok öneli ayrıntıyı göz önüne almamız gerekmektedir.
Evet 70 li yıllar boyunca müthiş bir kaos ortamından, kan gölünden, geceler boyu süren sokağa çıkmama korkusundan, her an her hangi bir kahvenin taranacağı tehlikesinden sonra birden bire böylesine tanklı, dipçikli, bir silindirin altından geçmek kolay değildir.
Böylesi dehşet bir psikolojiden sonra tekrar normal demokrasiye geçmek, “kaldığınız yerden devam etmek” gibi değildir.
Toplumda genel manada birçok anlayış kriterlerinin de değişmesine sebep olacaktır.
Nitekim Çelikhan’da da böyle bir anlayış değişikliğini görmekteyiz.
Demokrasinin tadına eren istediğini istediği şekilde değiştire bilme yetkisine sahip olduğunu hisseden insanlar Yaylagül’den sonra tamamen halktan, belki de sıradan birisini seçmesi gerekirken, tekrar feodal yapının bir başka versiyonuyla devam etmiştir.
Zira darbe demek cebir demektir.
Cebir ise yırtıcıdır.
Fıtratı yırtar, dürtüleri reflekse çevirir.
Dolayısıyla toplumda meydana gelen sahip olma dürtüsü kendini koruma refleksine dönmüş.
Eskiden beri tek koruyucu olarak gördüğü ağanın kapısına tekrar yöneltmiştir.
Mustafa Şahin belki de hiç hesaba katmadığımız toplumun şahsı manevisinin zulasında saklı böylesi bir refleks sonucu doğmuştur.
Ve birde Mahmut Şahin’in müthiş ferasetiyle…
Evet, Mahmut şahin bir toplumun tarihi akışının nasıl değiştirilebileceğinin örneğini sunmuştu.
Gerçek bir liderin kaybettiği anda tekrar nasıl kazanılırın dersini veriyordu.
Aslında kendisi aday olabilecek enerjiye de sahipti.
Aday olacağım deseydi kimse Asla itiraz etmeyecekti.
Ama kendisini göstermedi.
O bir manada bizlere şunu da öğretiyordu:
Hak etmişi değil liyakatli olanı sunuyordu.
Ve Mahmut Şahin en nihayet şu müthiş gerçeği haykırıyordu:
Geçmişi değerlendirip çağını okuyan ve bunları birbirleriyle sentezleyen insanlar geleceğe hükmeden insanlardır.
Tarihin bütün dönemeçlerinde bu sentezi görebilirsiniz.
Yaklaşık on yıllık ezici bir mağlubiyetten sonra kurt lider Mahmut Şahin Çelikhan’ı çok güzel okumuştu.
Başkanlığı kaybettikten sonra kendisine has duruşuyla odalarda, kahvelerde ve bazen sokaklarda toplumun konuştuklarına kulak kabartmıştı.
Bu insanların neyi niçin istediklerinin tahlilini iyi yapmıştı.
İhtilaldan sonra ülke normal seçim atmosferlerine girince düşüncelerini tatbik etmeye başladı.
Artık şunu iyi öğrenmişti ki; değil diğer Çelikhanlılar kendi kabilesindeki insanlar bile artık o eski ağaları istemiyordu.
Sopa çağı geride kalmıştı.
Bütün kabilesini topladı.
Onlara kısaca şu açıklamalarda bulundu:
“Yaylagül dönemleri hepimizin rahatsızlığı idi. bizler kendimizi bildik bileli bu memlekette gerçek söz sahibiydik. Artık söz sahibi olmak zor kullanmakla elde edilmiyor. Artık milletin sevdiği kişiler olmak zorundayız. Eğer tekrar söz sahibi olmak istiyorsak, her kesin kabul göreceği tertemiz bir adam sunmalıyız. Bu adam ağa olmayan ama kökü bizlere dayanan bu memleketi en az bizim kadar sahiplenen birisi olmalı. Benim önerim Mustafa Şahin’dir”
Bir anda bu isim bomba gibi cemaate düştü.
Bir anda bütün gözler dip köşede oturan Mustafa Şahin’e yöneldi.
Birkaç teredüt dakikasından sonra herkes tarafında bu fikir kabul gördü ve şahinlerin adayı olarak Mustafa şahin o gece o toplantıda çıktı.
Yalnız bütün konuşmalarına ek olarak şu cümleleride kullanmıştı:
-“Ey cemaat sizlere sesleniyorum: eğer seçim zamanında ulu orta yerlerde bizlerin ağalıklarını nazara sunup “şunu bunu” yaptınız diyecekseniz, ben adamımı çekiyorum gidin istediğiniz adamı seçin.”
Mahmut şahin bu sözleriyle bütün kabilenin tek yumruk olmasını sağlamıştı.
Böylece 15 yıllık süren bir başkanlık temelleri atılmış oluyordu.